Campagnebeeld meer mensen een thuis

Fazilet woont als mantelzorger samen met haar moeder

‘Een verzorgingshuis was geen optie’

Zo’n dertig jaar geleden haalde Fazliet (61) haar zieke moeder van Enschede naar Nijmegen om samen een huis te kopen. In de wijk Tolhuis vonden ze een huis om met zijn vieren te delen: Fazilet, haar man, haar zoon en haar moeder. Ze verbouwden het huis om voor ieder een fijne eigen plek te maken. Sindsdien is ze mantelzorger voor haar moeder, in hun gedeelde huis. ‘Het geeft rust om dit voor mijn moeder te doen. Ik wil voor haar zorgen en haar dichtbij hebben.’

Enig kind

Fazilet en haar moeder maakten de keuze om een huis te delen nadat Fazilets vader overleed. 

Het ging toen steeds minder goed met mijn moeders gezondheid, haar rots in de branding was weggevallen. Ik woonde al met mijn gezin in Nijmegen, zij nog in Enschede. Ik ben enig kind dus kan de zorg niet delen met broers of zussen. En het was een flinke afstand om steeds op en neer te rijden. Daarom besloten we dat ze naar Nijmegen zou komen en we samen een huis zouden kopen.

Een eigen plek

Veel bezichtigingen volgden. Uiteindelijk viel de keuze van het viertal op een huis met een ruime tuin. ‘We zagen daar meteen een serre voor ons. Dat was ook wel echt belangrijk, dat we genoeg ruimte hadden om voor iedereen een eigen plek te creëren.’ Ze kochten het huis en realiseerden de aanbouw. In de serre kwam de lichte zithoek van Fazilet, haar man en haar zoon. Aan de voorkant van het huis kreeg haar moeder haar eigen gezellige hoekje. Het werkte goed, ieder z’n eigen ruimte en ritme, en toch altijd iemand dichtbij. 

Toen de gezondheid van Fazilets moeder een paar jaar later achteruitging, was het voor haar niet meer mogelijk om op de eerste verdieping te slapen. Daarom moesten er opnieuw keuzes gemaakt worden. 

Eén ding stond vast: een verzorgingstehuis was geen optie. Dat willen wij niet, en zij ook niet. We waren zó aan elkaar gewend. Dat zit in onze Turkse cultuur, die naastenliefde.

Uitdagingen

De oplossing werd een tweede aanbouw aan de voorkant van het huis. Daar zou Fazilets moeder haar eigen studio krijgen, met zithoek, bed, kitchenette en badkamer, zodat ze niet meer naar boven hoeft. De plannen waren er, maar de financiering ging niet zonder slag of stoot. ‘Ik had al een gesprek gehad bij de bank. Dat kon allemaal wel, zeiden ze. Maar toen de vergunning eindelijk rond was, bleek het beleid veranderd.’ 

Dankzij hulp van kennissen, een hoop geduld en veel zelf klussen kwam het alsnog goed. 

Als wij een plan hebben, zetten we alles op alles om het te laten lukken. Maar makkelijk was het niet. Ik wist ook niet goed waar ik moest aankloppen: bij de WMO? De gemeente? Regelingen voor ouderen die langer thuis wonen? Er was nog weinig beleid over woningdelen en mantelzorgen.

Eigen regie

Inmiddels is de studio zo goed als af en heeft Fazilets moeder er echt haar eigen plek van gemaakt. ‘Het is fijn dat ze die kitchenette en zo heeft. Zo behoudt ze wat regie over haar leven. Elke zondag ga ik bij haar ‘op bezoek’ om Turkse koffie te drinken. Uit dat soort kleine dingen haalt ze veel geluk, dus we houden dat soort rituelen zo veel mogelijk in stand.’ 

Sinds een half jaar helpt ook ZZG Zorggroep mee in de zorg. 

Dat was echt nodig. Mijn zoon, die inmiddels zijn eigen gezin heeft, zei op een gegeven moment: mama, je bent je niet meer bewust van hoe veel je doet. Die zag het van dichtbij gebeuren. Ik ben blij dat ik op de rem heb getrapt, mijn mantelzorgtaak is enorm verlicht.

Kwaliteit van leven

Niet iedereen begrijpt Fazilets keuze om met haar moeder in huis te wonen. ‘Sommige mensen denken dat je geen privacy meer hebt of dat het te zwaar is.’ Voor Fazilet is niets minder waar. Door haar achtergrond voelt de keuze juist als vanzelfsprekend. ‘Voor ons is het heel normaal om voor je ouders te zorgen. Alleen in de uiterste gevallen gaan mensen naar een verzorgingstehuis.’

Ondanks de zware jaren ziet Fazilet wat het oplevert. 

Het geeft rust om dit voor mijn moeder te doen. Mijn man, mijn zoon, m’n familie; iedereen heeft rust omdat ze weten dat mama het goed heeft. Natuurlijk heeft ze klachten, maar dit is voor haar de beste manier om nog kwaliteit van leven te hebben. En daar doe ik het voor.

Vragen over mantelzorg